Dermatozy a czynniki psychiczne. Czynniki psychiczne wpływają niewątpliwie na wiele dermatoz; przedmiotem sporów jest jedynie zakres tego wpływu. Jako najbardziej znane przejawy wpływu czynników psychicznych na skórę, sterowanych i przekazywanych przez autonomiczny układ nerwowy, wymienić można: rumień pochodzenia emocjonalnego (uczucie wstydu), zblednięcie pod wpływem strachu, pocenie spowodowane często stanami napięcia nerwowego i jeżenie się włosów wskutek przerażenia. Ogólnie mówiąc, skóra stanowi narząd zdolny do ekranizowania emocji. Psychodermatologia stawia sobie za cel ustalenie wpływu i znaczenia czynników psychicznych w patogenezie dermatoz. Z tego powodu można podzielić choroby na: 1) pochodzenia wyłącznie psychicznego, np. niektóre rodzaje świądu i neurodermitis, 2) bodźce psychiczne stanowią czynnik współdziałający w patogenezie (świerzbiączka), 3) czynniki psychiczne wydają się odgrywać tylko sporadycznie rolę w rozwoju choroby (liszaj płaski), 4) wpływy psychiczne nie mają żadnego znaczenia przyczynowego, np. w gruźlicy i grzybicach skóry, 5) czynniki psychiczne nakładają się jako wtórne na dermatozę, np. trądzik pospolity, trądzik różowaty.
